« ورزشگاه تختی آبادان »

با یک همشهری صحبت می کردم .

گفتم :   ما آبادانيها دائما نوستالژي قبل از جنگ را بازتوليد مي‌كنيم واين نوعي حركت خطرناك مرتجعانه است كه باعث مي‌شود نگاه اميدوارانه و موثري به آينده وجود نداشته باشد.

گفت :    تو اسمش را مي‌گذاري  نوستالژي .من مي‌گويم «تفاوت» .ما ،حقيقتا«متفاوت» بودیم . کجای این مملکت وقتی يك کارگر ، بله يك كارگر ساده نفت ، بیمار می شد، او را در مجهزترين بيمارستان بستري مي‌كردند و اگر نياز به اعزام داشت به همراه يك نرس مجرب ، با هواپيما از آبادان به لندن اعزام مي‌شد؟ آرشيو موسيقي راديو نفت ملي در بريم به آرشيو بي‌بي‌سي تنه مي‌زد.راستي مي ‌داني معماري سينما نفت براساس نياز اجراي نمايشنامه هاي شكسپير ساخته شده است ؟راستي مي دانستي ....... يادت باشد من دارم راجع به چهل ، پنجاه ، هفتاد سال پيش صحبت مي‌كنم . ما ، متفاوت زندگي مي‌كرديم .براي همين هم وقتي براي ديگران از شهرمان مي‌گفتيم ، چون باور اين گزاره ها در بازه زماني دهها سال پيش بسيار بعيد بود ، مي‌گفتند : آباداني لاف مي‌زند.آيا اين نگاه اميدوارانه‌اي  كه تو ازآن سخن مي‌گويي مي‌تواند آبادان مرفه چهل سال پيش را بازآفريني كند؟

گفتم :    بايد بنويسيد. خودتان را و نسلتان را . تا بماند . تا اين هویت آبادانی بماند .

گفت :     ما دیگر خسته ایم ، شكسته ...خامُشی بهتر.

...

«باید» چه می‌گفتم به او ؟

{آبادان فوتو بلاگ}